De Eeuwige Wereld - Hans Peter Roel

Ik pak dit boek op in een heftige tijd van bestaan, de shock is wat aan het zakken, een week na mijn diagnose Slokdarmkanker stadium IV, wat betekent dat het ongeneeslijk is wat betreft de reguliere zorg. Ik geef het nog niet op hoor, ik ben een proces ingegaan met de inzet van Spagyriek complexen en diverse orthomolucaire aanvullingen zoals Salvestrolen en Curcumine, begeleid door mijn leraar waar ik zelf de opleiding tot Spagyriek Therapeut heb genoten. Ik heb het volste vertrouwen dat dat moge gebeuren wat nodig is voor mij en mijn omgeving, maar ja, ik ben ook een mens met angsten en boosheid etc. Je kunt mijn persoonlijk verhaal volgen op facebook.

Alles wat je doet in je leven komt in deze situatie in een totaal ander licht te staan.
Zoals het lezen van boeken. Dit boek had ik een tijdje geleden al aangeschaft, nieuwgierig naar de Keltische zienswijzen die hierin verwerkt zouden zijn. Nu is het tijd dit op te pakken.



Achter op het boek kun je lezen:

'Hoe je kijkt en wat je ziet bepaalt wie je bent'

'De Eeuwige Wereld' is het duizelingwekkende verhaal van Fabian en Suzanne die na een heftige gebeurtenis op zoek gaan naar zichzelf.

Tijdens een spirituele ontdekkingstocht ontmoeten ze de Schotse Ana. Zij is een oermoeder van de Keltische wijsheid. In de Schotse hooglanden krijgen ze spirituele inzichten en leren ze oude, vergeten kennis.

Dit boek onthult Keltische geheimen, die in de tijd bewaard zijn gebleven. Laat je meevoeren door het aangrijpende verhaal over alles, wat ons leven waardevol maakt.

Hans Peter Roel (1964) ziet hoe mensen in de huidige maatschappij van zichzelf vervreemden. Juist hierom heeft hij dit boek geschreven. Inzicht in de zielenwereld geeft mensen eeuwigheidswaarde.

Ik ben op de eerste plaats benieuwd of ik me hierop kan concentreren, wat natuurlijk mijn persoonlijke stukje is en niets vertelt over het al dan niet boeiende boek, maar vooral ook naar wat Hans Peter Roel te vertellen heeft.


UPDATE d.d. 10-12-2019: gelukkig is een stadium IV na een second opinion in de Radboud veranderd in een stadium III+ waardoor er levensreddende behandelingen in de vorm van wekelijkse chemo's en dagelijkse bestralingen voor de duur van 5 weken, opgestart zijn op 18 november 2019. Daarna zal er rond eind januari, begin februari gekeken worden wat de behandeling heeft gedaan. Ik doe mee net het SANO onderzoek, waarbij er geen operatie plaatsvindt als de behandeling de kankercellen totaal heeft laten verdwijnen. Zit er nog wel iets, of zal bij later regelmatig onderzoek alsnog kanker de kop opsteken in hetzelfde gebied, dan zal een zware operatie volgen, waarbij de slokdarm en omliggende lymfeklieren en eventueel nog aanwezige kanker verwijderd worden en een buismaag gevormd zal worden. Ik hoop daar natuurlijk van bespaard te blijven. Ik heb het volste vertrouwen dat ook de erbij ingezette complementaire middelen mij ondersteunen in het onder controle krijgen van de kanker. De curcumine heb ik moeten laten staan, omdat die niet samengaan met de chemo's en bestralingen die ik krijg, ze mogelijk zelfs tegenwerken. Dat willen we natuurlijk niet. De rest gaat gewoon door. Curcumine mag ik in een later stadium, als de chemo's en bestralingen helemaal uitgewerkt zijn, weer oppakken. Ik heb al snel verbetering ervaren in het eten, de passageproblemen zijn verdwenen, dus de tumor is al flink aan het slinken.

Dit boek van Hand Peter Roel biedt een heel mooie helder geschreven introductie in het Keltische gedachtegoed. Het vertelt mij niks nieuws, maar voor wie er nog niet mee bekend is, is dit heel begrijpelijk geschreven. Een aanrader. Wel moet je even geduld hebben voor dit Keltisch gedachtegoed aan de orde komt in het boek, eerst wordt op intense wijze verteld over hoe de hoofdpersoon en zijn vrouw omgaan met het intense verdriet omtrent het verlies van hun vijfjarig zoontje, dus leg je zakdoeken maar vast klaar. Ik heb menig traantje laten vloeien hoor.


Het boek is te bestellen:

Een ervaringsverhaal... slokdarmkanker

Aan het bijkomen van een bom die gisteren gevallen is. Heb er even over moeten denken of ik dit persoonlijke verhaal hier wil delen, maar na familie en vrienden ingelicht te hebben, doe ik dat toch maar wel. Ik heb gemerkt hoeveel mensen zich betrokken voelen. Iedereen verder persoonlijk berichten is me op dit moment even te veel. Voel je dus niet gepasseerd als je het via deze weg moet lezen, het is even niet anders.

Gistermiddag ben ik voor onderzoek naar het ziekenhuis geweest. Ik had passageklachten, wel kunnen slikken, maar dan blijft voedsel in de slokdarm hangen, vaak tot spugens toe, dat het er weer uitkomt. Er staat hier standaard al een emmertje in de buurt. In eerste instantie dachten we dat het een irritatie van slokdarm en maag was, doordat ik bij een tandartsbehandeling per ongeluk een chloorspoelmiddel in mijn keel kreeg en ook doorgeslikt heb, zeker omdat ik wel vaker in het verleden last van overgeven (bij de vele migraine aanvallen die ik gehad heb) en maagzuur gehad heb. Gezien een familiaire aanleg voor een middenrifbreuk, keken we hier dus niet zo van op. Het ging echter niet over. Ook niet nadat ik zelfs via de huisarts op de omeprazol gezet was, omdat natuurlijke middelen niet hielpen (wat logisch is, als je later beseft wat er wel aan de hand is). Wel mijn maagpijn verdween, maar niet de passageklachten. Dat die maagpijn, pijn die, nu begrijp ik dat dus uit eigen ervaring wel, vaak voor een hartaanval aangezien wordt en dat had ik zeker drie keer per uur. Dus dat die verdween was al fijn, maar de passageklachten bleven.

Een gastroscopie volgde dus gisteren. Een klote onderzoek, om maar even kort door de bocht te gaan. O wat een ellende. Maar daarna viel de spreekwoordelijke 'bom': slokdarmkanker.
Stortte mijn wereld in? Nee, eigenlijk niet. Raar? Misschien. Maar ergens wist ik al dat het mis was en ik voelde een enorm vertrouwen in het universum, alsof ik gedragen werd. Helaas was dat van korte duur, want daarna gaat er van alles door je hoofd. Ik had in het voren al bedacht dat als dit de uitslag zou zijn, ik naast het reguliere circuit de Spagyriek en eventueel andere natuurgeneeskundige middelen in wil gaan zetten en ik ben in deze dan ook enorm dankbaar dat mijn leraar mij in dit proces wilt gaan begeleiden. Als mijn leraar tot Spagyriek Therapeut en de mooie mens die ik heb leren kennen, heb ik het volste vertrouwen in hem.
Ik ga er dus alles aan doen om hier zo goed mogelijk doorheen te komen. 

Ik ben eerder deze week al begonnen aan de Salvestrol Platinum. 

https://www.orthokennis.nl/nutrienten/salvestrolen

In het ziekenhuis wordt er nu een bloedonderzoek gedaan naar mijn nieren, of zij het aankunnen om contrastvloeistof te drinken voor een algehele scan om te kijken of er uitzaaiingen zijn. De behandeling zal daarvan afhangen.
Er zijn veel biopten afgenomen en die staan op kweek voor de officiële uitslag over een week.
De arts was er echter al dusdanig zeker van haar conclusie, dat ze me deze week nog terug wilt zien en ik twijfel echt niet aan haar expertise in deze. Ze wil er kennelijk vaart achter zetten, de alarmbellen rinkelen!
Stap voor stap dus en waarschijnlijk nog een stuk sneller dan ik gedacht had.

Gisteren was voor mij het meest confronterend om het verdriet te zien van familie en vrienden. Dat er zoveel mensen zoveel om mij geven, dat er dan zoveel tranen vloeien en knuffels gegeven worden. Tjeetje... Een belangrijke levensles voor mij kwam meteen op dag 1 van dit proces voor mijn voeten geworpen: kijk eens hoeveel mensen om jou geven, en jij dacht zo vaak dat je er niet toe deed... dat idee is nu vast wel overboord...
Had deze les even iets subtieler gebracht mogen worden? Kennelijk niet. Confronterend en hartverwarmend tegelijkertijd.

Ik weet nog niet of dit verhaal vervolg gaat krijgen, of ik het hele proces wil delen. Ik weet hoe anderen hier wat aan kunnen hebben, maar ik weet nu even nog helemaal niets. Ik weet nog niet of ik doorga met consulten en workshops geven, terwijl ik dat o zo graag doe, maar ook besef ik dat alles onder voorbehoud zal zijn van mijn gevoel van welzijn en afspraken die gemaakt dienen te worden. Het is nog zo vers. Dat ikzelf sowieso blijf tekenen, moge duidelijk zijn. Ik heb mijn MIR-Methode mandala kennelijk ook niet voor niets 'moeten' schrijven.

Snelle update erachteraan:

Morgen kan ik al terecht voor de CT-scan en vrijdag krijg ik meteen de uitslag van de behandelend arts. Ik hoop dat het traject dan ook een beetje duidelijk zal worden.

Ik merk dat mijn bericht op facebook enorm veel reacties oproept.
Daar zal dus waarschijnlijk meer leven zijn, dan hier op het blog.
Je kunt me HIER vinden op facebook, voor wie het proces en discussies van heel dichtbij wilt volgen. Er zal vast van alles langskomen.
Zoals net een reactie die aangeeft dat kanker als een monster gezien kan worden dat bevochten moet worden. Ik zie de kanker dus niet als een monster. Misschien dat ik er later anders over ga denken, maar vooralsnog zie ik de kanker als een zeer doordringend signaal dat er levenslessen geleerd mogen worden, door mezelf en misschien ook door mijn omgeving of de mensen die over deze ervaring lezen. Ik heb ook een sterk vertrouwen in het universum, daar waar anderen dat vertrouwen misschien laten varen in zo'n situatie. Helaas is er kennelijk een harde les nodig, een flinke schop onder de kont. Zoals je kon lezen kwam les 1 in dit traject al behoorlijk binnen bij mij, dat ik er kennelijk toch toe doe, met al die reacties gisteren en vandaag. Tranen, knuffels, bezoek, whatsappjes, belletjes... voor mij? Ja voor mij. Rare gewaarwording als je in je leven veel aandacht besteed aan bewustwording en spirituele groei, werkt aan pijnlijke thema's in het verleden, denkt dat toch redelijk onder de knie te hebben nu, maar in je hoofd nog ergens zo'n stemmetje hebt dat je vertelt dat je er niet toe doet en je eenzaam kunt voelen in ervaringen, niet begrepen te worden, etc. etc.. Nou, dat stemmetje is nu dus meteen totaal radicaal verdwenen met zoveel lieve reacties. Mijn eerste cadeautje is binnen. En zo wil ik graag dit proces doorlopen. Positief en open voor de lessen die ik nog mag leren hierin. Al vloeien er tranen, al voel ik boosheid, onbegrip en wat er al nog meer langs mag gaan komen. Dat is menselijk en hoort erbij.
Ik voel me zeer gesteund door al deze reacties. Dank jullie wel!!!!

Wat is een Spiritueel Centrum - Wat is spiritualiteit?

Wat is een spiritueel centrum?

Ik merk dat de verwachtingen soms hooggespannen zijn als mensen de eerste keer hier op bezoek komen.

Men verwacht een groot gebouw, een oud schoolgebouw, een oud klooster, een soort wijkcentrum, of wat dan ook, waarin vele disciplines een eigen plek gevonden hebben.

Waar mogelijk door meerdere mensen workshops gegeven worden, etc..

Niks van dit alles als je bij Nymphaea komt.
Je wordt hier gewoon in een huiskamer ontvangen - hoezo 'centrum'?

Een kleurrijke huiskamer waar spiritualiteit hoogtij viert in de aanwezigheid van o.a. Mandala's, edelstenen, klankschalen, sjamanen drums, wierook, kaarsen, New Age of Keltische muziek en veel boeken.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik al een Glastonbury-winkelfan was, zonder dat ik dat wist en al ruim voordat ik ooit in dit leven daar geweest was, liefhebber van de uitstraling van knusse New Age winkels en esoterische boekwinkels, met alle gevolgen van dien.

Ook vind je er natuurlijk de Bloesemtherapie remedies en de Spagyriek essences waar ik mee werk.

Enkele zelfgemaakte essences completeren het geheel.

Wat maakt nou een huiskamer tot een spiritueel centrum?

Wat verstaan we onder een spiritueel centrum?

Wat mij betreft is een spiritueel centrum een plaats waar men diverse disciplines op het gebied van spiritualiteit kan vinden en dan geldt wat mij betreft dat het ook een plaats is waar ook andere mensen ermee aan de slag kunnen, omdat ik een leraar ben in hart en nieren en mijn enthousiasme over bepaalde onderwerpen en vaardigheden graag deel met anderen, maar dat hoeft niet.

In wezen kan iedereen van zijn thuis een spiritueel centrum maken waar delen centraal staat.

Ik heb er ooit al eens een artikel over geschreven hoe je je eigen tempel kunt creëren, je eigen krachtplaats.

Bij Nymphaea wordt gewerkt met helende energieën, rituelen en healingen uitgevoerd in afstemming op cliënten, maar ook op de God en de Godin (niet alleen buiten, maar ook in onszelf) en nog veel meer wat helpt een krachtplaats te voeden.

Er wordt met toewijding veel geleerd en geoefend over spirituele thema's en vaardigheden om je daarin te uiten.

Een spiritueel centrum is wat mij betreft het openstellen van zo'n eigen krachtplaats voor bezoekers, juist ook buiten je persoonlijke familie en vrienden.

Daarmee wordt het ook een soort ontmoetingscentrum, waar men (op gezette tijden) met gelijkgestemden in gesprek kan gaan en in het geval van Nymphaea waar ook creatief gewerkt kan worden, waar men ook begrip en troost kan vinden en af en toe een spreekwoordelijke schop onder de kont kan krijgen.

Het doel is een stimulans te bieden aan (spirituele) persoonlijke ontwikkeling, handvatten om het spiritueel Bewust Zijn te stimuleren.

Maar wat is dat dan, een spiritueel Bewust Zijn?

Wanneer je in je leven een stukje verdieping zoekt, vragen stelt bij de zin van het leven, op zoek bent naar antwoorden op levensvragen, op zoek bent naar inzicht en overzicht, wilt begrijpen wat er in je leven gebeurt, en je zoekt je antwoorden in de numerologie, de astrologie, de esoterie, de alchemie, etc., dan ben je eigenlijk op zoek naar spiritualiteit, iets wat jou van antwoorden voorziet en je kan helpen in een transformatieproces, veranderingen die je doorvoert in je leven, zodat je meer jezelf kunt worden en jij je leven effectiever en plezieriger kunt leiden, maar wat je ook troost en warmte kan bieden wanneer dat nodig is.

Sommige mensen vinden dat in één bepaalde religie of een geloofsovertuiging.

Spiritualiteit is echter een overkoepelende term, die de grenzen van religies en geloofsovertuigingen overschrijdt.

Spiritualiteit is voor mij niet alleen een hoger Bewust Zijn van alles wat het leven me brengt, Bewust Zijn van mijn eigen aard, mijn eigen natuur, maar vooral ook een Bewust Zijn van Moeder Natuur, van haar schoonheid, haar waarde voor alle levende wezens, haar geneeskracht, van haar ritme.

Dichter bij de natuur komen te staan betekent ook meer betrokken raken bij de seizoenen en hoe dat in jezelf weerspiegeld wordt, want ook wij mensen zijn een stukje natuur.

Velen onder ons zijn het zicht op die weerspiegeling van de natuur in onszelf kwijt, we zijn de verbinding met de natuur ergens kwijtgeraakt.

Wij zijn geestelijk en emotioneel verbonden met de Aarde, met de Maan en de planeten en dat vindt zijn weerklank in ons lichaam.

Sommige mensen verstaan onder spiritualiteit het contact met de spirituele wereld, met overledenen en gidsen, met een god of godin.

Door jezelf spiritueel te ontwikkelen, zul je merken dat je gevoeliger wordt of dat je beter leert omgaan met je (hoog)gevoeligheid, waardoor je een beter contact kunt maken met de spirituele wereld, maar dat hoeft geen doel op zich te zijn, in wezen volgt dat vanzelf.

Wanneer ik een sjamanendrum of een klankschaal aansla, is er voor mij meteen een soort trance ervaring, mijn Bewust Zijn krijgt een hogere trilling en daarmee wordt het bereik voor het waarneembare groter.

Je kunt zo afdalen naar het onderbewuste, naar die gebieden in jezelf waar je Bewust Zijn op dit moment geen contact heeft, maar ook naar de hogere spirituele wereld, afhankelijk van welke intentie of vraag jij op dat moment centraal stelt in het proces.

Voor sommige mensen is dat werkelijk een eitje, anderen kost dat wat meer oefening en moeite.

Hoe meer je bezig bent met spiritualiteit in je leven, hoe beter dit alles lukt en hoe groter jouw bereik van het waarneembare wordt.

Door deze ontwikkeling zul je bewuster in het leven staan, meer kunnen overzien, waardoor je beslissingen in het leven dat zullen weerspiegelen.

Je creëert wijsheid en creativiteit door oefening, door toepassing.

Afijn...

Een spiritueel centrum hoeft geen joekel van een gebouw te zijn, een modern ingerichte serene praktijkruimte, het kan ook gewoon een huiskamer zijn.